DIF - รูปแบบไฟล์การแลกเปลี่ยนข้อมูล
ไฟล์ DIF คืออะไร??
DIF ย่อมาจาก Data Interchange Format ที่ใช้ในการนำเข้า/ส่งออกข้อมูลสเปรดชีตระหว่างแอปพลิเคชันต่างๆ ซึ่งรวมถึง Microsoft Excel, OpenOffice Calc, StarCalc และอื่นๆ อีกมากมาย โดยจะเก็บข้อมูลที่อยู่ในสเปรดชีตเดียวซึ่งเป็นข้อจำกัดเดียวของรูปแบบไฟล์นี้
ประวัติโดยย่อของรูปแบบไฟล์ DIF
รูปแบบไฟล์ DIF ได้รับการพัฒนาโดย Software Arts, Inc. ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ข้อกำหนดรูปแบบไฟล์สำหรับ DIF รวมอยู่ใน VisiCalc ซึ่งเป็นโปรแกรมสเปรดชีตโปรแกรมแรกสำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ข้อกำหนดเหล่านี้เป็นลิขสิทธิ์ในปี 1981 และเป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของ Software Arts Products Corp.
รูปแบบไฟล์ DIF
DIF เก็บเนื้อหาสเปรดชีตไว้ในไฟล์ข้อความ ASCII ที่อนุญาตให้ดูและแก้ไขได้ด้วยโปรแกรมแก้ไขข้อความ รูปแบบเป็นเจ้าของตำแหน่งในรายการรูปแบบการทำให้เป็นอนุกรมข้อมูลสำหรับลักษณะของการแลกเปลี่ยนข้อมูล ไฟล์ DIF ประกอบด้วย 2 ส่วน; ส่วนหัวและข้อมูล
ทุกอย่างใน DIF จะแสดงด้วย 2- หรือ 3-line chunk ส่วนหัวได้รับก้อน 3 บรรทัด; ข้อมูล 2.
- ส่วนส่วนหัวเริ่มต้นด้วยตัวระบุข้อความที่เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด เฉพาะอักขระที่เป็นตัวอักษร และน้อยกว่า 32 ตัวอักษร บรรทัดต่อไปนี้ต้องเป็นคู่ของตัวเลข และบรรทัดที่สามต้องเป็นสตริงที่อยู่ในเครื่องหมายคำพูด
- ส่วนข้อมูลเริ่มต้นด้วยคู่ตัวเลขและบรรทัดถัดไปคือสตริงที่ยกมาหรือคำสำคัญ
ค่า
ค่าอยู่ในสองบรรทัด บรรทัดแรกคือคู่ของตัวเลข และบรรทัดที่สองคือสตริงหรือคีย์เวิร์ด ตัวเลขตัวแรกของคู่ระบุประเภท:
- −1 – ประเภทคำสั่ง ตัวเลขที่สองจะถูกละเว้น บรรทัดต่อไปนี้เป็นหนึ่งในคำสำคัญเหล่านี้: ** BOT – จุดเริ่มต้นของ tuple (จุดเริ่มต้นของแถว) ** EOD – สิ้นสุดข้อมูล
- 0 – ประเภทตัวเลข ค่าคือตัวเลขที่สอง บรรทัดต่อไปนี้เป็นหนึ่งในคีย์เวิร์ดเหล่านี้: ** V – ถูกต้อง ** NA – ไม่สามารถใช้ได้ ** ข้อผิดพลาด – ข้อผิดพลาด ** TRUE – ค่าบูลีนจริง ** FALSE – ค่าบูลีนเท็จ
- 1 – ประเภทสตริง ตัวเลขที่สองจะถูกละเว้น บรรทัดต่อไปนี้เป็นสตริงในเครื่องหมายอัญประกาศคู่
ส่วนหัว DIF
กลุ่มส่วนหัวของไฟล์ DIF ประกอบด้วยบรรทัดระบุตามด้วยสองบรรทัดของค่า ค่าตัวเลขในส่วนส่วนหัวใช้เพียงสตริงว่างแทนคำหลักที่ถูกต้อง รายละเอียดของเฮดเดอร์เหล่านี้มีดังต่อไปนี้
- TABLE - ค่าตัวเลขที่ตามหลังเวอร์ชัน บรรทัดที่สองของค่าที่เลิกใช้แล้วมีข้อคิดเห็นของตัวสร้าง
- เวกเตอร์ - จำนวนคอลัมน์ตามด้วยค่าตัวเลข
- TUPLES - จำนวนแถวที่อยู่ถัดจากค่าตัวเลข
- ข้อมูล - หลังจากค่าตัวเลข 0 จำลอง ข้อมูลสำหรับตารางจะตามมา แต่ละแถวนำหน้าด้วยค่า BOT ตารางทั้งหมดจะสิ้นสุดด้วยค่า EOD
ตัวอย่าง DIF
ตัวอย่างต่อไปนี้แสดงเนื้อหาของแผ่นงานอย่างง่ายและการแสดง DIF ที่เทียบเท่า
| ชื่อ | อายุ |
|---|---|
| บ๊อบ | 34 |
| แผ่นกระดาษ | 22 |
TABLE
0,1
"EXCEL"
VECTORS
0,3
""
TUPLES
0,2
""
DATA
0,0
""
-1,0
BOT
1,0
"Name"
1,0
"Age"
-1,0
BOT
1,0
"Bob"
0,34
V
-1,0
BOT
1,0
"Sheetal"
0,22
V
-1,0
EOD